Home / اخبار و رویدادها / جزیره ایستر

جزیره ایستر

تهیه کننده: رامین ادیبی

پست الکترونیکی: Ramin.adibi2012@gmail.com |شنبه، ۹ دی ۱۳۹۶

 

ایستر جزیره ی کوچک در اقیانوس آرام می باشد که به کشور شیلی تعلق دارد. هر ساله تعداد بسیاری از توریست ها از سراسر جهان برای دیدن صدها سردیس سنگی غول آسای عجیب وغریب با قدمتی هزار ساله که ارتفاع برخی از آنها به ۲۰ متر می رسد پا به این جزیره کوچک می گذارند.

 

۷۷۴۱۰۹۰_۴۹۴

جزیره ایستر 

مشهورترین نام این جزیره یعنی ایستر(Easter) به خاطر اولین بازدید ثبت شده ی شخصی هلندی بنام یاکوب روگوین می باشد که در روز عید پاک ۶ آوریل ۱۷۲۲ وارد این جزیره شد، اما نام بومی این جزیره Rapa Nui ، به معنای” مرکز جهان“ است. این جزیره تقریبا در ۴۰۲۵ کیلو متری سواحل شیلی و ۴۱۸۵ کیلومتری تاهیتی (Tahiti)واقع شده، وبه شکل مثلث می باشدکه از سنگ های آتشفشانی تشکیل شده و تنها ۱۷ کیلومتر مربع وسعت دارد. جزیره ایستر یکی از منفردترین جزایر مسکونی جهان می‌باشد که بر فراز آن سه تا از بلند ترین کوههای آتشفشانی خاموش قرار گرفته است (۵۱۱ متر بالاتر از سطح دریا). در حال حاضر این جزیره دارای ۳۰۰۰ سکنه و تنها یک شهر بنام هانگاروا (Honga Roa ) می باشد، جزیره ایستر یا (Rapa Nui ) هم اکنون یکی از ذخایر طبیعی به شمار می رود که توسط دولت شیلی اداره می شود. معروفیت این جزیره بیشتر برای سردیس های سنگی اش می باشد که موآی(Moai) نامیده می شوند.
در سال ۱۹۸۹ دولت شیلی از یک باستان شناسان ایتالیایی بنام جيوسپی اروفیچی (Giuseppe orifici) برای بازدید از جزیره دعوت به عمل آورد. وی نیز تحت تاثیر سرمایه های موجود باستان شناختی این جزیره قرار گرفت و سال های متمادی به کاوش در این جزیره پرداخت، گروهی که وی برای کاوش و بررسی در این جزیره تشکیل داده بود متشکل از کارشناسانی با تخصص هایی مانند: «باستان شناسی، انسان شناسی، گیاه شناسی و مجسمه سازی» بود ، این متخصصان هفته ها در طول مدت ده سال برای پرده برداری از اسرار این جزیره به تحقیق وتفحص پرداختند. دانشمندان در ابتدا معتقد بودند که اصل مردمان Rapa Nui در حوالی قرن ۷ میلادی از آمریکای جنوبی به این منطقه آمدند.

۷۷۴۱۰۸۳_۷۹۴
بهرحال، زنده ماندن برخی از سنت ها و سالم ماندن شکل برخی از مجسمه ها حاکی از آن است که شاید مردمان این جزیره در حوالی قرن ۵ میلادی از پلی نزیا (Polynesia) به این جزیره آمده باشند و نیز تحقیقات اخیر بر روی استخوان ها وداندان ها شدیداً از این نظریه حمایت می کند. هنگامیکه دو متخصص انسان شناسی: پژوهش های نظام مندی را بر روی دندان ها بازیابی شده از محوطه های مختلف جزیره به عمل آوردند، پی بردند که چیزی مانند: یک تنگنای ژنتیکی(genetic bottleneck) در این جزیره اتفاق افتاده است. یعنی اینکه در این جزیره کوچک مردم با غیر از خودشان هرگز ازدواج نکرده اند. بطوری که تولید مثل درون گروهی قطعی نتیجه آن است، و ژن های مشترک زیادی بین هر گروه مشاهده شد. برخلاف تصور یکی از ویژگی های خاص اعضای درونی خانواده این بود که داندن های بزرگ یا مفقود شده بسیار منظم بود واین به دانشمندان این قدرت را داد که ثابت کنند اصل این مردمان مربوط به کدام ناحیه هستند. اکثر استخوان ها در آرامگاه های زیر زمینی در زیر موآ ها (Moai)کشف شد. اینگونه بنظر می رسد که قدرت اجتماعی و اقتصادی رئیس یک قبیله تا حد زیادی به اندازه و تعداد موآهایی که در مالکیت وی بود بستگی داشت، همچنین در آنجا بین روسای قبایل رقابت تنگاتنگی برای ساخت بزرگترین وبهترین موآی در جریان بوده است. معمولا یک رئیس قبیله بین یک تا پانزده موآی درمقبر خانودگی خود داشته که همه آنها بین سه تا هشت متر بودند. حدس زده می شود که در آن زمان در مجموع ۱۲۰۰۰ موآ ساخته شده باشد که برای ساختن آنها معمولا از سنگ های آتشفشانی کوه Rano Rarku استفاده می کردند. بزرگترین موآی کشف شده توسط گروه باستان شناسی ( ۳۳ متر ارتفاع و حدود ۳۰۰ تن وزن دارد، برخی از مجسمه ها نیز حکاکی می شدند به عنوان مثال – یکی از آنها نقش یک قایق را دارد در حالیکه برخی دیگر گوش های بزرگ و کوچک داردند و این موضوع بسته به قبیله ای بوده که موآها در آن ساخته می شده .اغلب موآها دارای کاکل هایی کلاه مانند هستند که از نوعی سنگ قرمز آتشفشانی ساخته شده اند، تمام موآها بگونه ای طراحی شده اند که صورت آنها بطرف جزیره قرار گرفته. جزیره نشینان نیز همانند اجدادشان موآها را مانند خدایان مورد پرستش قرار می دادند. ساختن موآ و آئین های همرا با آن تا آواخر قرن ۱۶ ادامه داشت. یکسری از عواملی که منجر به سقوط و فروپاشی این سنت شد، متلاشی شدن مردم Rapu Nui می باشد که رشد جمعیت و تخریب جنگل ها نیز در آن دخیل بود. اما به نظر می رسد که دلیل اصلی این اتفاق آئین ساده ی آنها بود که برای این جزیره بزرگ بود . مردم آنجا تمام وقت خودشان را صرف ساخت موهای بزرگتر می کردند و اصلا توجهی به کشت محصولات غذایی یا ماهیگیری نداشتند. و اغلب ماهی هایی که نزدیک به ساحل بودند شکار می شدند و تعداد زیادی از درختان را به دلیل ساخت غلتک برای جابه جا موآها از بین می بردند. هنگامی که تعداد درختان رو به کاهش می رفت و زمین ها دیگر محصول نمی دادند ، مردم گرسنه بودند و چوبی برای ساخت قایق و فرار از این مهلکه وجود نداشت.

۷۷۴۱۰۸۷_۴۸۱

خوشبختانه، در طول قرن هفتده توجه آنهابه آئین شان کمترشد و در تلاش بر آمدند تا از جزیره بخوبی نگهداری کنند و از منابع محدودشان حداکثر استفاده را ببرند. در قرن هیجده میلادی اروپاییان وارد این جزیره شدن و آنچه باقی مانده بود را نابود کردند، ورود امراض ناشناخته به این جزیره نیز باعث از بین رفتن گروه های حیوانی و گیاهی جزیره شد، در این زمان بود که جزیره کوچک Rapu Nui فقط بصورت یک نام نوشته می شد. تاریخ Rapu Nui و مردم آن به ما می آموزد قبل از بین رفتن منابع طبیعی به آنها توجه داشته باشیم.

**********************************

Reference: Michael Black& Wendy Sharp, objective IELTS (intermediate), Cambridge university press 2006

© ۱۳۹۶-۱۳۹۵ کليه حقوق این مقاله متعلق به نشریه  الکترونیکی باستان شناسی منظر دریایی است. اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت قوانین مطبوعات می باشد. کپی برداري و بازنشر اطلاعات بدون ذکر منبع و رفرنس ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.

Check Also

گفتگو با علی پارسا،نویسنده کتاب بادبانهای جنوب: دریانوردی بادبانی در خلیج فارس و اقیانوس هند

علی پارسا نویسنده کتاب بادبانهای جنوب

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

3 + 6 =

This site is protected by wp-copyrightpro.com